Στους καίρους των έξυπνων, ένας χαζούλης θα επαναφέρει τις ισορροπίες.

Archive for the ‘ΠΟΛΙΤΙΚΑ’ Category

Πράξη

Μπερδεμένος. Τελικά πόσοι πεινούν και πόσοι είναι βολεμένοι ; Οι περισσότεροι είναι βολεμένοι, κανείς πεινασμένος για ψωμί, για ελευθερία, για ζωή δεν στέκεται άπραγος.  Η κοινωνική απάθεια δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Η οικογενειοκρατία και η κομματοκρατία αποτέλεσαν τους θεμελιώδους λίθους του ατομικισμού που σήμερα βιώνουμε. Να βολευτούμε εμείς, να πάνε να πνιγούν οι υπόλοιποι.

Η αλήθεια είναι πως σε θεωρητικό επίπεδο κυριαρχούσαν αριστερά μηνύματα και τσιτάτα αλλά στη πράξη κρυβόταν μια βαθιά εαυτουλίστικη υποκριτική κοινωνία που με θεωρητικολογίες έδινε άλλοθι στον εαυτό της.

Ο συνδικαλισμός κομματικοποιήθηκε και κρατικοποιήθηκε ενώ οι απεργίες παρελάσεις (χωρίς προσωπικό κόστος) είχαν έναν καθαρά εθιμοτυπικό χαρακτήρα αφού στη πλειοψηφία της η κοινωνία ασχολούνταν περισσότερο με τον Ψινάκη και τον Ζαχόπουλο. Σήμερα οι ρητορείες απογυμνώθηκαν και αυτό που φανερώθηκε είναι μια βαθιά απάθεια.

Δικαιολογώντας μάλιστα αυτή τη νωχελικότητα η κοινωνία αυτοματοποιημένα δημιούργησε και διάφορους αστείους μύθους «Μας ψεκάζουν» «Η Νέα Τάξη πραγμάτων μας καταστρέφει» κ.λ.π. Έχω εντυπωσιαστεί από το πόσοι γνωστοί μου πιστεύουν ότι ψεκάζονται…

Κάποια στιγμή ένας φίλος μου είπε: «Έχω γίνει σκληρός με τους ανθρώπους λόγο των κοινωνικών συνθηκών» και η ερώτηση μου ήταν « Σε γνωρίζω χρόνια, μπορείς να μου εξηγήσεις πότε και πως νοιάστηκε για τους ανθρώπους ;» μετά από μια μικρή παύση η απάντηση ήταν «Τώρα που το σκέπτομαι…ποτέ.». Η αλληλεγγύη δε τρώγεται και δεν υπάρχει στις θεωρίες, βρίσκεται μόνο στις πράξεις και εκεί είναι που η κοινωνία μας χωλαίνει βαριά.

Βέβαια τ’ακραία κομμάτια του κοινωνικού ιστού θεωρούν ως λυτρωτική πράξη τη χρήση βίας. Καταλαβαίνω βέβαια πως τ’ακροδεξιά ζωντόβολα δεν έχουν ούτε το μυαλό ούτε το μεράκι για να δημιουργήσουν καταλήγοντας έτσι μόνο στο να βαράνε φτωχούς ανθρώπους. Εκεί που στενοχωριέμαι είναι πως ούτε από την άλλη πλευρά φαίνονται λύσεις.

Ελεύθεροι ονειροπόλοι άνθρωποι θα μαζεύονταν μαζί προκειμένου να κάνουν τη κοινωνία των ονείρων τους πραγματικότητα. Τόσο απλά. Αυτό θα ήταν το καλύτερο επιχείρημα απέναντι σε κάθε αμφισβητία και κάθε εξουσία. Βέβαια κανείς δε κουνιέται, φαίνεται πως η καταπολέμηση π.χ. του σχεδίου Αθηνά που μειώνει τις σχολές (που φτιάχτηκαν με λογικές ρουσφετιών) έχει παραδόξως μεγαλύτερη προτεραιότητα.

Απόδειξη για το ότι λύτρωση είναι μόνο η γνώση και η δημιουργία είναι αυτός ο τύπος, δείτε τι έχει καταφέρει ολομόναχος:


Γενικότερα χόρτασα από αεριτζήδες, όποιος θέλει να δημιουργήσει ας το κάνει, όποιος όχι, ας μείνει στη φορμόλη και τη μιζέρια μέχρι να πεθάνει.

Ούτως ή άλλως έχω καταλάβει εδώ και καιρό, ιδίως μετά το πέρας των εκλογών πως βρίσκομαι σε χειρότερη μοίρα σ’ αντίθεση με τη πλειοψηφία. Η ανέχεια στους τεμπέληδες και τους ανεπάγγελτους πολιτικάντηδες, τελείωσε.

Advertisements

Βαράω ΚΚΕ, ψηφίζω ΚΚΕ

Το ΚΚΕ στην Ελλάδα είναι μια παράξενη μορφή κόμματος. Παρόλο που σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν επιβίωσαν σκληροπυρηνικά Κομουνιστικά κόμματα σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας, εδώ αντέχει. Έστω ως κειμήλιο κάποιας άλλης εποχής, άλλα αντέχει.

Το ΚΚΕ έχει μια αυτιστική και φοβική επικοινωνιακή γραμμή που θυμίζει εποχές ψυχρού πολέμου. Σύμφωνα μ’ αυτή όλοι το χτυπούν και είναι εναντίων του. Ως ένα σημείο δεν έχει άδικο, από τα άκρα δεξιά μέχρι τα άκρα αριστερά δέχεται έναν λυσσαλέο πόλεμο που πολλές φορές θεωρώ ότι είναι και άνευ αντικειμένου. Βέβαια οι αντιδράσεις του σε επικοινωνιακό επίπεδο είναι τουλάχιστον γελοίες, όπως η αποκήρυξη των social media και η πρόσφατη δίωξη που έκανε για τη δημιουργία του ψεύτικου λογαριασμού @KKEgr στο twitter.

Επίσης είναι γνωστό το ότι η ιδεολογία του οδηγεί σε απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο μικρές διαφορές έχει εν τέλει με αυτό του ναζισμού. Στη πράξη βέβαια οι αστικές δημοκρατίες δεν απειλήθηκαν ποτέ μέσω κάλπης από Κομμουνιστικά κόμματα σε περιόδους κρίσεως, πάρα μόνον από εθνοσοσιαλιστικά. Ο Κομμουνισμός ερχόταν πάντα με επανάσταση. Άρα όλες οι φοβικές κορώνες περί «Κομμουνιστικής λαίλαπας» είναι τουλάχιστον για γέλια.

Πέρα από τις ιδεολογίες, το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια ήταν το πιο συστημικό και νομιμόφρον κόμμα της βουλής. Λαΐκισε ελάχιστα, δεν έκρυψε τις θέσεις του και στις εποχές του μεγάλου πλιάτσικου (π.χ. Ολυμπιακοί αγώνες) ήταν το μόνο που μαζί με διάφορους διάσπαρτους φιλελεύθερους φώναζε.

Ο κόσμος του ΚΚΕ είναι αγαθός κόσμος. Μπορεί να είναι «κολλημένοι» και «κασετόφωνα» αλλά ποτέ τους δεν έχουν συμμετάσχει σε έκτροπα και μπάχαλα τα οποία αποδείχθηκε ότι δε πρόσφεραν τίποτα στη κοινωνία. Ο λόγος μάλιστα αυτός ήταν αρκετός ώστε να τους κάνει διαχρονικούς αντιπάλους με την ακροαριστερή βίαιη νοοτροπία. Με θλίψη ως φοιτητής παρακολουθούσα αυτόν τον σχιζοφρενικό πόλεμο που ξεκινούσε από τις σχολές και τελείωνε με ξύλο στους δρόμους της Αθήνας.

Πολλοί δεξιοί κατηγορούν το ΚΚΕ για τις καταλήψεις σχολών. Δεν έχουν άδικο, πρωτοστατούσε στις καταλήψεις. Επίσης, καλό είναι να θυμούνται ότι οι παρατάξεις που έβγαιναν πρώτες ήταν διαχρονικά η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ. Οι οποίες όχι μόνο δεν εμπόδιζαν το ΚΚΕ άλλα φρόντιζαν τη πολιτική διαπαιδαγώγηση των φοιτητών τους να τη κάνουν μέσω σκυλάδικων και ρουσφετιών, σιγοντάροντας ουσιαστικά με το χειρότερο τρόπο στο χαμαλίκι και στο χειμαδιό που επικρατούσε και επικρατεί στις σχολές. Τουλάχιστον οι Κνιτες άνοιγαν κάνα βιβλίο, είχαν μια ιδεολογία.

Αναφορικά με τους εργασιακούς χώρους το ΚΚΕ έπεσε θύμα της μεταπολιτευτικής κομματοκρατίας. Δεν στάθηκε όσο έπρεπε στον διαλυμένο ιδιωτικό συνδικαλισμό άλλα ασχολήθηκε κυρίως με κρατικοδίαιτους που έκαναν απεργίες χωρίς κανένα προσωπικό κόστος. Απεργίες-παρελάσεις, ένας τραγέλαφος υποκρισίας. Αντί ν’ ασχοληθεί σοβαρά με τους πραγματικούς προλετάριους που ήταν μετανάστες, οι οποίοι δούλευαν στα χωράφια σαν σκλάβοι χωρίς εργασιακά δικαιώματα, έπαιζε πολιτικά παιχνιδάκια με τους αστούς των ΔΕΚΟ.

Ο λόγος που ψήφισα ΚΚΕ δεν είναι επειδή είμαι Κομμουνιστής, είναι διότι βαρέθηκα τα μισά λόγια και τα ψέματα. Κουράστηκα. Ποτέ δεν υποστήριξα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ άλλα δε πρόκειται να γίνω τυχάρπαστος ΣΥΡΙΖΕΟΣ που περιμένει επιστροφή στη «μαγική» δεκαετία του 80’. Προφανώς έχω ρίξει τις απαιτήσεις μου ως ψηφοφόρος. Θέλω μπέσα, ανθρωπισμό και τέλος στη βία. Το ΚΚΕ μου τα προσφέρει, έστω και παθητικά, έστω και χωρίς να προτείνει λύσεις που θεωρώ σωστές. Μακάρι τα πράγματα να’ρθουν έτσι ώστε να μη χρειαστεί να το ξαναψηφίσω.

Εν κατακλείδι θα πρόσθετα πως οποιοσδήποτε παραλληλισμός γίνεται μεταξύ των δολοφόνων της Χρυσής αυγής και του ΚΚΕ είναι εκ του πονηρού. Οι μαχαιροβγάλτες είναι γνωστοί και δεν είναι επικίνδυνοι λόγο ιδεολογίας άλλα λόγο των «ακτιβισμών» και των δολοφονιών που συνειδητά τους επιτρέπει να κάνουν το διαλυμένο αστικό και αστυνομικό μας σύστημα.

Ακριβή μου Δημοκρατία

Ήταν έξι το πρωί, με είχαν καλέσει ως τακτικό μέλος στην εφορευτική επιτροπή των εκλογών.Ήμασταν τέσσερα άτομα: η δικαστική αντιπρόσωπος, ο βοηθός της, μια ηλικιωμένη Κυρία του ΚΚΕ και εγώ.

Το προηγούμενο βράδυ έπινα ρακί με μια παρέα, ο ένας μου έλεγε: «Ρε συ, γιατί δε παίρνεις άδεια από τον Ιατρό για να τη σκαπουλάρεις;», ο άλλος: «Είναι μεγάλη βλακεία ο δικαστικός αντιπρόσωπος να πληρώνεται τόσα, ενώ η εφορευτική επιτροπή να μη παίρνει ούτε ένα 20 Ευρώ».

Η ώρα περνούσε και προετοιμάζαμε τη διαδικασία, κανείς όμως από την εφορευτική επιτροπή τελικά δε θα ερχόταν. Όλοι είχαν χαρτί, ο ένας κουτσός, ο άλλος τυφλός, ο άλλος με αλτσχάιμερ. Το ίδιο συνέβαινε και με τα υπόλοιπα τμήματα. Οι περισσότεροι με χαρτιά, όλοι άρρωστοι.

Τα μέλη του ΚΚΕ γυρνούσαν στους διαδρόμους βοηθώντας τη διαδικασία. Οι υπόλοιποι κομματικοί εκπρόσωποι έκαναν μια περατζάδα, μας έλεγχαν και έφευγαν. Όταν πήγα στο περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ ζητώντας βοήθεια μου απάντησαν ένα ξερό: «Δεν είναι αρμοδιότητα μας».

Η ηλικιωμένη Κυρία του ΚΚΕ που με βοηθούσε, κάποια στιγμή μου είπε με παράπονο: «Παιδί μου, τη τσέπη τους κοιτούν, νομίζεις ότι έχουν δημοκρατικά ήθη; »

Όχι, δεν έχουμε δημοκρατικά ήθη, δεν ξέρουμε τι σημαίνει Δημοκρατία, πολλοί ίσως θα ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουμε και όλη τη διαδικασία των εκλογών. Ίσως οι ιδιώτες να εξυπηρετούσαν καλύτερα τον κόσμο, ίσως να έδιναν και σε εμάς τους έφορους κάνα 20 Ευρώ. Αν έδιναν το 20 Ευρώ, θα υπήρχαν και μπόλικες αιτήσεις συμμετοχής, έχουμε κρίση στη τελική βρε αδελφέ.

Η Ψήφος

Την απόφαση της ψήφου την είχα πάρει από τη προηγούμενη μέρα. Κανένα αξιόλογο φιλελεύθερο κόμμα με σοβαρή δυναμική δεν υπήρχε. Άρα, από το να τρώνε ΕΥΡΩ τα κομματόσκυλα της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αποφάσισα πως καλύτερα είναι να τρώνε οι ΣΥΡΙΖΕΟΙ ντόπιες ΔΡΑΧΜΕΣ.  Άρα θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ παρόλο που εμπαίζει τον κόσμο, αφού δε μιλά ανοιχτά για δραχμή.

Αν με ήξερες έστω και λίγο, θα γνώριζες ότι το ΚΚΕ το κατηγορούσα και το κατηγορώ έντονα για πολλά θέματα. Η βάση της ιδεολογίας του Κομμουνισμού δε συνάδει με τις δημοκρατικές αρχές, τις οποίες πιστεύω. Αλλά εκείνη τη μέρα ήταν οι μόνοι δημοκράτες που είδα, οι μόνοι που βοηθούσαν οικιοθελώς και αφιλοκερδώς στη πιο ουσιαστική λειτουργία της Δημοκρατίας, τις εκλογές.

Σε αυτές τις εκλογές το μυαλό μου γύρισε λίγο πριν τη κάλπη:

  • Όταν οι ΣΥΡΙΖΕΟΙ  καταλήξουν αν θέλουν μνημόνιο ή δραχμή.
  • Όταν οι φιλελεύθεροι καταλήξουν αν θέλουν/μπορούν να’ ρθούν κοντά στο λαό ή προτιμούν να παραμείνουν μια ελιτίστικη φράξια.

Μέχρι τότε, εγώ θα ψηφίζω ΚΚΕ, χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί μια ηλικιωμένη γιαγιά –χωρίς πολλά λόγια- μου δίδαξε τι σημαίνει πραγματική ιδεολογία.

Επίσης γνωρίζω ότι αυτό είναι ένα  προσωπικό βίωμα που δε συμβαίνει οικουμενικά.

Από μπαρουφολογία χόρτασα, τους κρίνω όλους στη πράξη, βιωματικά.

Υ.Γ. Αν θέλετε να νιώσετε λίγο από Ελληνικό Δημοκρατικό Λαό, δείτε εδώ.

Δημιουργία Ξανά: Ένα κόμμα με Φιλελεύθερο φερετζέ

Όπως πολλής κόσμος, έτσι και εγώ έψαχνα να ψηφίσω κάποιο αξιόλογο κόμμα. Κάποια στιγμή έπεσα πάνω στη Δημιουργία Ξανά του Τζήμερου. Επιθετικός λόγος, ανοιχτές απόψεις, ακόμα και αν δεν συμφωνούσες σε κάποια ζητήματα σου φαινόταν ως μια προσπάθεια άξια προσοχής.

Πως κρίνουμε όμως αν κάποιος είναι στην ουσία φιλελεύθερος ;  Από τ’ανθρωπιστικά του χαρακτηριστικά.

Στη συνέντευξη του στο Protagon, σ’ ερώτηση για το μεταναστευτικό, ο Τζημερος απάντησε πως είναι υπέρ των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Εκεί πείρα μια πρώτη δόση για το που πάει το πράγμα… 

Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν έδωσε συνέντευξη στο ΟΛΑ. Εκεί αναρωτήθηκα: Τι δουλειά έχει ο αντιδραστικός, αντισυμβατικός (μπλα, μπλα…) Τζήμερος στην εκπομπή ενός Πασοκου, Ρατσιστή, Μαφιόζου ;;

Τα πράγματα είχαν ουσιαστικά ξεκαθαρίσει άλλα το τελευταίο χτύπημα ήρθε με το μεταναστευτικό πρόγραμμα της Δημιουργίας Ξανά…εκεί τα είδα όλα. 

Ορίστε μερικά αποσπάσματα:

1) «Ο Μουσουλμανικός κόσμος ακόμα δεν έχει μπει στη δική του Αναγέννηση. Δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα συνύπαρξης των θρησκειών, αν όλες είχαν παρόμοιο πολιτισμικό κώδικα.»

2) «Να χρησιμοποιηθούν όσοι μετανάστες δεν μπορούν να απελαθούν για φτηνό εργατικό δυναμικό στις περιοχές διαμονής τους. »

*Εδώ συμφωνούν και με τη Χρυσή Αυγή. Η οποία στο πρόγραμμα της αναφέρει:

«Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελεί αλλοδαπός. Οι ποινές δεν θα εκτίονται σε φυλακές, αλλά σε ειδικούς χώρους κράτησης, όπου παράλληλα θα παράγεται έργο υπέρ του Δημοσίου.»

3) «Διαφωνούμε με τις «φιλελεύθερες» απόψεις πως κάθε εργαζόμενος, είτε είναι μετανάστης είτε «ντόπιος», έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, διότι είναι ανεφάρμοστες στην πράξη. »

4) «Σε καμία περίπτωση δεν συμφωνούμε με την άποψη που λέει ότι όλα τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα θα θεωρούνται Έλληνες διότι αυτό θα έκανε τη χώρα μας ιδανικό τόπο τοκετού, άρα θα αύξανε τη λαθρομετανάστευση. »

Διαβάστε το όλο εδώ.

Συμπερασματικά με μια λέξη:  Φ Ρ Ι Κ Η 

Αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τον φιλελευθερισμό, αντίθετα αποτελούν έναν θρησκόληπτο-φασιστικό οχετό περιτυλιγμένο με φιλελεύθερο φερετζέ.

Ειλικρινά πιστεύω ότι όσοι φιλελεύθεροι θέλουν να υποστηρίξουν κάποιο αντίστοιχο κόμμα, η μοναδική σοβαρή επιλογή που έχουν -δυστυχώς- είναι η Δράση.

Υ.Γ. Θ’ αναφέρω το τι θα ψηφίσω και το γιατί σ’ άλλο κείμενο.

Μηδενισμός, Μίσος και Ελλαδιστάν

Έχω καιρό να γράψω. Έρχονται εποχές τελικά που δε ξέρεις τι ν’ αναλύσεις. Περνούν σε εβδομαδιαία βάση ατελείωτα γεγονότα. Τη μία μας φταιν οι μετανάστες, την άλλη μας ενοχλούν οι Γερμανοί, την μεθεπομένη αρχίζουμε τις αλληλοκατηγορίες μεταξύ δεξιών/αριστερών. Ένα τσουνάμι άχρηστης και αποπροσανατολιστικής υπέρ πληροφόρησης.

Ένα χάος επικρατεί μέσα στο μυαλό των ανθρώπων που δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε σε βασικά θέματα και η συνεννόησης ενός ολόκληρου λαού καταλήγει να γίνεται μόνο μέσα από τσιτάτα. Ένα κουφάρι ανθρώπων μπερδεμένων ανάμεσα σε Αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, Τουρκοκρατία και σε Κομμουνιστικές επαναστάσεις. Χωρίς την αίσθηση του χρόνου που τα χωρίζει, χωρίς συνείδηση του σήμερα που ζούμε, χωρίς κριτική σκέψη και πρόβλεψη για το πώς θ’αποφύγουμε τον σκοταδισμό που έρχεται καταπάνω μας.

Που οδηγούν τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους όλα αυτά ; Στον μηδενισμό*. Παύει ξαφνικά να υπάρχει σοβαρή άποψη, όλα γίνονται ανούσια. Το άτομο χάνει τη φωνή του μέσα σ’ένα πλήθος που ουρλιάζει για εκδίκηση.

Θα περίμενα τουλάχιστον η αριστερά σε όλο το φάσμα της, έστω και διαιρεμένη, να κρατήσει με κάποιο τρόπο το λάβαρο του ανθρωπισμού ψηλά, να μιλήσει για αγάπη και αλληλεγγύη. Αλλά όχι. Πρώτοι από όλους μιλούν για κονσερβοκούτια, για λαϊκά δικαστήρια, για ανατροπή των «Καπιταλιστών». Μίσος ακόμα και εκεί.

Στο εξής, η χρυσή αυγή -η οποία τροφοδοτείτε από το μίσος-  έφτασε το 6% . Δεν τους νοιάζει ; Δεν κατανοούν ότι με τη κρατική χρηματοδότηση αυτοί οι εγκληματίες θ’ ανοίξουν γραφεία σε όλες τις γειτονιές, κάνοντας κόλαση τη ζωή των πολιτών ή είναι τόσο γαμιάδες που θα κυνηγούν οι ίδιοι τους άμυαλους ακροδεξιούς μαχαιροβγάλτες ; Και έστω ότι τους κυνηγούν ή τους καίνε τα γραφεία, θα έχει αυτό κάποια ουσία ; Όχι, απλά το μίσος θα πολλαπλασιάζεται, κάθε φορά με όλο και περισσότερες απώλειες. Απώλειες κυρίως φτωχών «ανέντακτων» αλλοδαπών.

Όχι λοιπόν, στην ουσία δεν ενοχλούνται ούτε οι αριστεροί ιδεολόγοι. Αντίθετα αρκετοί απέχουν προσπαθώντας να προφυλάξουν την πολιτική παρθενιά τους. Λες και αν στήριζαν κάποιο αντί-ρατσιστικό, μη κλειστοφοβικό κόμμα, θα πρόδιδαν την Θεότητα της ιδεολογίας τους.  Για να σας πω την αλήθεια, ούτε εγώ θέλω να ψηφίσω. Αναγνωρίζω πως το μίσος, η φοβικότητα και η υποταγή του άθλιου Ελληνικού λαού σε κάνει να μη θες να συμμετέχεις σε οτιδήποτε. Άλλα όχι, μηδενιστής δε θα γίνω. Αφού γνωρίζω τα προβλήματα θα προσπαθώ να βρίσκω πολιτισμένες, άμεσα πραγματοποιήσιμες λύσεις και δε θα γυρίσω το κεφάλι μου από την άγρια σημερινή πραγματικότητα.

Ο κοινωνικός ισοπεδωτισμός σε εποχές κρίσεως είναι για τους προνομιούχους ή τους απάνθρωπους και δεν ανήκω σε καμία από αυτές τις δυο κατηγορίες.

*Να σημειωθεί ότι ο μηδενισμός σαν φιλοσοφικό ρεύμα είναι φανταστικός, όμως με τη λάθος χρήση μπορεί να μετατραπεί σε δίκοπο μαχαίρι, σε ατομικό άλλα και σε κοινωνικό επίπεδο, όπως και όλες οι υπόλοιπες ιδεολογίες.

Το Πρόβλημα της Φιλανθρωπίας

Τον τελευταίο καιρό με έχει προβληματίσει το θέμα της φιλανθρωπίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν, άνθρωποι άστεγοι και φτωχοί. Σε λίγους μήνες η αύξηση τους μπορεί να είναι γεωμετρική. Ο καθένας μας, ειδικά σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς οφείλει να δείξει μια αλληλεγγύη απέναντι τους.

Δεν διακρίνω κανέναν δόλο σ’αυτή τη νοοτροπία των ανθρώπων. Είναι όμως αυτό αρκετό ή απλά αναπαράγουμε έναν φαύλο κύκλο μιζέριας για όσους ζουν μέσα σ’ αυτές τις άθλιες συνθήκες;

Η φιλανθρωπία δεν αποτελεί λύση, άλλα παράταση της επαιτείας τους.

Η προσφορά αγαθών (υλικών ή πνευματικών), δυστυχώς δεν αρκεί ώστε να δώσει μόνιμες λύσεις σ’ αυτό το ζήτημα.

Οι άστεγοι και οι άποροι δεν είναι άρρωστα άτομα. Έχουν εγωισμό. Ζούσαν και αυτοί όπως εμείς πριν τους συμβούν τ’ άσχημα περιστατικά που τους οδήγησαν στο δρόμο. Εκεί αυτομάτως, μετατρέπονται σε πολίτες τρίτης κατηγορίας. Εξαρτώμενοι από την επαιτεία, σταδιακά χάνουν τον εγωισμό αλλά και τη θέληση τους για ζωή.

Θρησκευτική εκμετάλλευση :

Όταν κάποιος χάνει τη θέληση του για ζωή, εκεί έρχονται οι «επαγγελματίες» του είδους. Η κατάσταση αυτών των ανθρώπων διευκολύνει τη χειραγώγησης τους από εγχώριες ή πολυεθνικές θρησκευτικές οργανώσεις οι οποίες μισθώνουν Ιεροκήρυκες, δημιουργώντας έτσι μια ασπίδα φτωχών προσκυνημένων ατόμων. Ως στόχο ασφαλώς, έχουν τη συγκρότηση ομάδων επιρροής μέσα στη χώρα για την ευκολότερη προώθηση των συμφερόντων τους.

Στην Ελλάδα το πιο ακραίο παράδειγμα που συνάντησα πρόσφατα ήταν το Χριστιανικό Κέντρο Αθηνών το οποίο από πίσω του κρύβει ουσιαστικά τον «Χριστιανικό» Σιωνισμό. (Παρουσιάζοντας τους Ισραηλίτες σχεδόν ως ημίθεους, σπέρνουν μια έξυπνη προπαγάνδα φυλετικού μίσους ενάντια στους Παλαιστίνιους.)

Οι Ακραίες λύσεις :

Εδώ, συναντάμε  μια «σχολή» άναρχοεθνικιστών που ουσιαστικά απαιτούν την -δια της βίας αν χρειαστεί- απαγόρευση της επαιτείας. Αρχικά κατηγορούν το πυραμιδωτό σύστημα των μασονικών στοών ή θρησκειών και τις ανώτερες μορφές εξουσίας (επιχειρηματικές, πολιτικές κ.λ.π.) που χειραγωγούν αυτές τις ευπαθείς ομάδες πληθυσμού · στη συνέχεια προτείνουν μια κοινωνία με Πλατωνικές δομές αξιών, βασιζόμενη στις αρχές της αριστείας, η οποία νομοτελειακά όμως οδηγεί ακριβώς στο ίδιο σύστημα, που με τόσο πάθος κατηγορούσαν. Είναι το κλασικό ναζιστικό παραμύθι της μιας και πραγματικά «άριας» φυλής, εμπλουτισμένο με μπόλικο μίσος και χολιγουντιανή βία.

Οι παραπάνω αηδίες βέβαια δε θα χρειαζόντουσαν καν να συζητιούνται αν το κράτος είχε λιγότερη γραφειοκρατία και ανοιχτόμυαλους ανθρώπους. Δεν είναι δυνατόν σε κάθε τετράγωνο του κέντρου να υπάρχει ένα παρατημένο κτίριο και σήμερα να μιλάμε ακόμα για αστέγους. Δεν χωρά το ανθρώπινο μυαλό ό,τι οι φυλακισμένοι έχουν πρόσβαση σε μόνιμο κατάλυμα και δωρεάν σίτιση, ενώ για τους αστέγους θεωρείται φυσιολογικό να επαιτούν για ένα πιάτο φαΐ και παράλληλα να μην έχουν μόνιμο κατάλυμα. Ουσιαστικά δηλαδή, η κοινωνία μας τους καταδικάζει σε έναν αργό, βασανιστικό και εξευτελιστικό θάνατο, αφού δεν είχαν την ικανότητα να διαπράξουν ούτε ένα σοβαρό έγκλημα, απολαμβάνοντας τουλάχιστον δι’ αυτής της ανορθόδοξης οδού τη θαλπωρή μιας μόνιμης στέγης.

Σοβαρές λύσεις :

Καλά μας τα λες, αλλά ποιος νοιάζεται; Ποιος θα κάνει όλες αυτές τις σωστές κινήσεις;

Ήδη, στη Θεσσαλονίκη έχουν γίνει επιτυχημένα τέτοιες πρωτοβουλίες (εδώ) με την άρχουσα τάξη να τις διαλύει αναδεικνύοντας την αρτηριοσκλήρυνση της για πολλοστή φορά.  (Στην αντίστοιχη πρωτοβουλία της Αθήνας, οι αρχές ήταν πολύ πιο σύντομες.)

Έστω ότι προσπερνάμε τα αναξιοποίητα δημόσια κτίρια (αν υπάρχουν στην περιοχή). Τι εμποδίζει την κατάσχεση ενός άδειου και αχρησιμοποίητου ιδιωτικού κτιρίου; Οι ξεπερασμένοι καπιταλιστικοί νόμοι περί ιδιοκατοίκησης; Και αυτοί οι «Ιεροί» νόμοι πως γίνονται πάντα «αέρας κοπανιστός» όταν ο κάθε μεγάλο-εργολάβος αναλαμβάνει να φτιάξει έναν δρόμο ή οι αρχαιολογικές εταιρίες αποφασίζουν να ξεκινήσουν εκσκαφές ;

Φαντάζομαι, για το κοινό συμφέρον διάφοροι νόμοι «διευκολύνουν» αυτές τις καταστάσεις. Αλλά και εγώ για το κοινό συμφέρον μιλώ.

Αν και στο αρχικό ερώτημα για το «ποιος νοιάζεται;» ίσως, καλό θα ήταν σήμερα να νοιαστούμε και για τον εαυτό μας. Κανείς δεν είναι πλέον τόσο μακριά από αυτές τις καταστάσεις όσο ήταν στο παρελθόν. Ας λειτουργήσει –τουλάχιστον- η ανάγκη αυτοσυντήρησης αν αυτό μας βοηθά στο να ενεργήσουμε αποτελεσματικότερα πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.

Δεν ζητώ από το κράτος προσωρινά καταλύματα για το κρύο, ούτε κάποια κρατική χρηματοδότηση, απλά το απαραίτητο νομοθετικό ξεμπλοκάρισμα για αυτές τις αυτονόητες διαδικασίες. Διεκδικώ το πολιτικό δικαίωμα κάθε άστεγου ή άπορου πολίτη στη νόμιμη, μόνιμη και ασφαλή στέγαση του, ώστε με τη παράλληλη βοήθεια των αλληλέγγυων πολιτών να νιώσει πάλι ενεργό μέλος της κοινωνίας.

Αν το επίσημο κράτος δεν κατανοήσει την επιτακτική αυτή ανάγκη, θα χάσει και την τελευταία του ευκαιρία να μας δείξει ότι θέλει ελεύθερους δημιουργικούς πολίτες αντί ραγιάδες.

Σε μια κοινωνία κανείς δεν περισσεύει, αν θέλει να ονομάζεται «κοινωνία».

Γραμμένο δίπλα στον Ξενώνα αστέγων, Ι. Ν. Αγ. Ασωμάτων.

Γραμμένο δίπλα στον Ξενώνα αστέγων, Ι. Ν. Αγ. Ασωμάτων.

Ετικετοσύννεφο