Στους καίρους των έξυπνων, ένας χαζούλης θα επαναφέρει τις ισορροπίες.

Posts tagged ‘Αναρχια’

Ο Αναρχικός Καζαντζάκης

Καταρχήν θα ήθελα να επισημάνω ότι όλοι εμείς οι Χαζούληδες είμαστε αγνωστικιστές για τον απλό λόγο του ότι δεν διαθέτουμε επαρκή γνώση για το αν υπάρχει(-ουν) ανώτερη ή ανώτερες δυνάμεις και το κατά πόσο επηρεάζουν την καθημερινότητα μας.

Στο κείμενο αυτό θα ήθελα να ξεκαθαρίσω δυο μεγάλες παρανοήσεις της εποχής μας που ακούν στο όνομα ‘’Πίστη’’ και ‘’Ελπίδα’’, έννοιες που έχουν ταυτιστεί σε μεγάλο βαθμό ενώ δεν έχουν στη πραγματικότητα καμία επαφή μεταξύ τους.

Η Πίστη μπορεί να έχει διαφορετικές εκδοχές και να μεταφράζεται ξεχωριστά από τον κάθε άνθρωπο, αντίθετα η ελπίδα είναι ένα ανθρώπινο εμπορικό παράγωγο της Πίστεως, το όποιο έχει ως βασικό σκοπό την χειραγώγηση των μαζών και την επανάπαυση των ‘’πιστών’’ σε κάτι που ΘΑ έρθει αν ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές της εκάστοτε εκκλησίας ή οδηγητικής διδασκαλίας.

Ο κατεξοχήν διανοούμενος και δάσκαλος που θα μπορούσε να μας δώσει τα φώτα του για όλη αυτή την παρανόηση δεν είναι άλλος από τον Νίκο Καζαντζάκη. Παρακάτω έχω ανεβάσει ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου του Καπετάν Μιχάλης.

Εδώ βλέπουμε με καθαρότητα την κόκκινη γραμμή που θέτει ανάμεσα στην Πίστη και την Ελπίδα. Ο Καζαντζάκης ανάγει την Πίστη ως την υποχρέωση που πρέπει να νιώθει κάθε άνθρωπος προκειμένου να ορίσει την δική του ουσία, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του χωρίς να περιμένει τίποτα από κανέναν, ακολουθώντας έτσι μια υπαρξιστική φιλοσοφία μέσα στη ζωή του.

Αυτές οι λέξεις πρέπει να είναι χαραγμένες στη καρδιά όλων μας διότι διαθέτουν αυτογνωσία και μεγάλο θάρρος. Πολλοί ίσως πουν ότι οδηγούν στην απόγνωση αφού εγείρουν ένα ολόκληρο βουνό μπροστά από τον καθένα μας αλλά αυτός είναι ο σκοπός.

Από τη θέση μου κρίνω πως η ολοκληρωτική αποστροφή στην ελπίδα και τον φόβο θα μας οδηγήσει σε ένα καινούργιο αύριο, το οποίο δεν θα έχει χώρο για πανηγυρτζήδες θεούς, για θαύματα (με τη βιβλική τους έννοια) ή άλλα παραμυθάκια και του οποίου οι άνθρωποι θα ζουν ελεύθεροι χωρίς να φοβούνται ο ένας τον άλλον και πάνω από όλα τον ίδιο τους τον εαυτό.

Για εμένα ο Καζαντζάκης ήταν και θα είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες αναρχικούς, διότι όταν τα πιστεύω σου φτάνουν τόσο ψηλά στον ουρανό μόνο με αναρχικός μπορεί να μοιάζεις μπροστά σε ένα γήινο χαζούλη που δεν μπορεί να δει ούτε πέρα από τη μύτη του.

Advertisements

Αθηναϊκή Ορέστεια

Στη δημοκρατία κανείς δεν περισσεύει, ακόμα και για τις Ερινύες στην Ορέστεια του Αισχύλου βρίσκεται ένας θετικός ρόλος για να παίξουν μέσα στη Αθηναϊκή κοινωνία.

Σήμερα η τραγωδία καλά κρατεί και κάποιοι ΠΡΕΠΕΙ να περισσέψουν είτε λέγονται πολιτικοί, αναρχικοί, συνδικαλιστές ή επιχειρηματίες, για όλους υπάρχει μια καλή δικαιολογία διωγμού.
Είναι λογικό το ότι σήμερα κάποιοι περισσεύουν διότι ΔΕΝ έχουμε δημοκρατία άραγε λοιπόν έχουμε Χούντα; Ακόμα όχι.

Πάραυτα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να την αποκτήσουμε διότι με βίαιους προπηλακισμούς πέρα από το ότι παίρνουμε την μορφή του τέρατος που τόσο μισούμε οδηγούμαστε είτε σε εμφυλιακές καταστάσεις ή στην αύξηση του αστυνομικού χουντικού κράτους, προσωπικά ποντάρω στο δεύτερο, δεν το σκέφτηκα πολύ, απλά άκουσα τα λόγια του Άσιμου περί επαναστάσεως.

Άρα τι κάνουμε ;

Καταρχήν πρέπει να επανεξετάσουμε τον εαυτό μας και τον βαθμό εξάρτησης που έχουμε με τα χρήματα διότι όσοι είναι εξαρτημένοι είναι εκ των πραγμάτων και σκλαβωμένοι, αυτό ισχύει είτε έχουμε χρήματα, είτε όχι.

Σε τούτο τον κόσμο γεννιόμαστε ελεύθεροι όμως κατά την πορεία μας αυτή την ελευθερία την ξεπουλάμε σε δόσεις μέσα στα γιουσουρούμ της ζωής. Για αυτή την πουλημένη ελευθερία πρέπει να δακρύζουμε κάθε μέρα που περνά διότι είναι ανεκτίμητη και όταν αυτή στερέψει τότε μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να την ξανακερδίσουμε, ίσως ν’ακούγεται μοναχικό και άγριο αλλά έτσι είναι και ο τρόπος που γεννηθήκαμε.

Η εποχή άλλαξε, το κράτος Πατέρας τελείωσε, άραγε τελειώνει και το κοινωνικό κράτος; <<Δώσε καλό, πάρε καλό>> είπε η Αθηνά στις ερινύες, πάλι η λύση μας έρχεται από τα παλιά.

Ο κάθε ένας από εμάς ας προσφέρει εθελοντικά ότι καλύτερο έχει χωρίς αντάλλαγμα, θα του απαντηθεί σίγουρα από την ίδια την ζωή διότι θα πολλαπλασιαστεί μέσα στην κοινωνία, με τον ίδιο τρόπο που πολλαπλασιάζεται και η εύκολη διέξοδος της βίας στη βία.

Ο προπάππους μου έλεγε <<Στη ζωή ποτέ μην βάλεις φαρμάκι μέσα σου>>  έζησε 105 χρόνια και πέθανε χαρούμενος, ποιος ξέρει ίσως είχε διαβάσει και τον τελευταίο στοίχο της Ορέστειας << Χαρείτε !Χαρείτε! Χαρείτε, εσείς που θέλετε να ζείτε με σοφία αληθινή.>> .

Σίγουρα ορισμένοι θα το κρίνουν αυτό σαν απάθεια, όμως να τους θυμίσω ότι παρολο που ο Gandh είπε <<Προτιμώ τους βίαιους από τους απαθείς>>  ο ίδιος αποστρεφόταν την βία και μόνο απαθείς δεν ήταν, δείχνοντας μας ότι υπάρχει και άλλος δρόμος ο οποίος όπως ορθά λέει ο Γκάτσος <<χαράζεται με φωτιά και με μαχαίρι>> μόνο που για εμάς τους Χαζούληδες η φωτιά είναι η καρδιά και μαχαίρι το μυαλό.

Υ.Γ. Δεν έχω σκοπό να κάνω μαθήματα διαχείρισης της ελευθερίας, ούτος ή άλλος όλα είναι υποκειμενικά, το κείμενο αποτελεί κυρίως προϊόν αυτοκριτικής.

Ενημέρωση :
Το γνωμικό του Gandh κανονικά λέει <<Είναι καλύτερα να είμαστε βίαιοι, αν υπάρχει βία στην καρδιά μας, από το να βάλουμε έναν μανδύα μη-βίας καλύπτοντας έτσι την ανικανότητα μας.>>.
Το βρήκα δυστυχώς κακοδιατυπωμένο στο διαδίκτυο και το έβαλα στο άρθρο χωρίς τον σωστό έλεγχο.

Ετικετοσύννεφο