Στους καίρους των έξυπνων, ένας χαζούλης θα επαναφέρει τις ισορροπίες.

Posts tagged ‘αριστεροι’

Δαιμονοποίηση

Όταν τα μικρά παιδιά  είναι άτακτα τοτε οι γονείς τους κατασκευάζουν φανταστικούς χαρακτήρες όπως ο μπαμπούλας για να φοβηθούν και να καθίσουν ήσυχα, πολλές φόρες τη θέση του μπαμπούλα μπορεί να πάρει ο γέρο-Δημήτρης του απέναντι σπιτιού που δείχνει κακός και άγριος, αυτό πιάνει καλύτερα επειδή τα παιδιά τον βλέπουν και η εικόνα τα τρομάζει ακόμα περισσότερο.

Η ιστορία του κακού γέρο-Δημήτρη θα μαθευτεί συντομα απο όλα τα παιδιά της γειτονιάς και από στόμα σε στόμα θα δημιουργηθεί ένας μύθος γύρο από έναν γεράκο ο όποιος το τελευταίο που σκέπτεται είναι πως θα τα φάει.

Κάποια θα φοβούνται να πλησιάσουν το σπίτι του ενώ άλλα  θα οργανωθούν πετώντας στην αυλή του πέτρες και νεράντζια για να τον εξορκίσουν, εκείνος φοβούμενος θα καλεί την αστυνομία και οι γονείς θα τα βάλουν τιμωρία χωρίς να γνωρίζουν ότι οι ίδιοι το ξεκίνησαν.

Έτσι απλά λειτουργεί το καθεστώς της δαιμονοποίησης.

Οτιδήποτε μας τρομοκρατεί του πετάμε πέτρες προτού το εξερευνήσουμε, προτού δούμε αν υπάρχει και αν όντως μας κάνει τόσο κακό στη πραγματικότητα.

(περισσότερα…)

Άστε με ήσυχο

Η απάντηση σε μορφη σχολίων ενός άγνωστου επιχειρηματία στο άρθρο του κ. Ιωάννου Οδυσσέα  Γράμμα σε Έλληνα επιχειρηματία.

Μου άρεσαν και σύνθεσα τα σχόλια σε ένα αυτούσιο κείμενο το οποίο πιστεύω ότι μπορεί να σταθεί και μόνο του χωρίς να θεωρείται απάντηση.

ς (μεσαίος) επιχειρηματίας, σε παρακαλώ: άσε με ήσυχο. Έχω εταιρεία παροχής υπηρεσιών: το 45% του ΤΖΙΡΟΥ (όχι του κέρδους) της εταιρείας καταλήγει στο δημόσιο σαν φόροι, ασφαλιστικές εισφορές (ΙΚΑ), ΦΜΥ, ΦΠΑ και εισφορές. 45 λεπτά στο ευρώ πριν κάν εγώ ή οι υπάλληλοι μου πληρώσουμε φόρο εισοδήματος ή ΦΠΑ σε αυτά που καταναλώνουμε.

Για αυτά τα 45 λεπτά στο ευρώ, παίρνω: τα λοξά βλέμματα κάθε γνωστού / άγνωστου που ακούει τον επαγγελματικό προσδιορισμό «επιχειρηματίας», τις διακριτικές ερωτήσεις για το «πως να βγάλω κάτι και εγώ» αργότερα, την ηλίθια, ανόητη, αγράμματη κατηγορία της «κερδοσκοπίας» (τι στο διάολο έστησα μαγαζί; για να βγάζω λιγότερα από το επιτόκιο καταθέσεων; διάβασε τον ορισμό του «κόστους ευκαιρίας» πεφωτισμένε).

Άκου, μαχητή του λαού: κάποιοι Έλληνες επιχειρηματίες βγάλανε πολλά τζάμπα λεφτά, και κοιμηθήκαν στο τιμόνι. Αλλά το 98% των Ελληνικών επιχειρήσεων με κάτω από 20 εργαζόμενους δεν είμαστε όλοι λαμόγια. Ζούμε όμως σε μια χώρα σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας: καταδιωκόμενοι και χωρίς δικαίωμα λόγου («καπιταλίστες», «εκμεταλλευτές», «κερδοσκόποι»), κι όταν έρχονται τα δύσκολα ξαφνικά οι προπηλακιστές θυμούνται ότι εμείς παράγουμε. (περισσότερα…)

Ετικετοσύννεφο