Στους καίρους των έξυπνων, ένας χαζούλης θα επαναφέρει τις ισορροπίες.

Posts tagged ‘ελευθερια’

Ελευθερία

Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα ο Χαζούλης επιστρέφει… : -)

Η ελευθερία είναι ένας ανηφορικός δρόμος. Ένα βουνό που σύμφωνα με τον Καζαντζάκη το σκαρφαλώνουμε διαρκώς. Δεν ξέρω, αν υπάρχει κορυφή αλλά έχει άραγε και τόση σημασία ;

Η ελευθερία εμπεριέχει κόστος, ακαθόριστο και διαρκές. Από τη φύση της είναι τ’ αντίθετο της ασφάλειας και της υποταγής.

Πολλές φορές μάλιστα οδηγεί και στο χάος διότι στον πυρήνα της είναι άναρχη και άγρια. Καμία σχέση δεν έχει με την ηθική, το χρήμα και όλα τα υπόλοιπα «κοινωνικά επινοήματα». Αντίθετα, είναι μια βασική ανάγκη όπως το φαγητό, ο αέρας και η ασφάλεια. Η ουσία της είναι αυθύπαρκτη.

Η Ελευθερία τρομάζει και πονά.
  • Γιατί απαιτεί συνεχόμενα ρίσκα.
  • Γιατί απαιτεί ψυχική και σωματική καταπόνηση.

Αν δεχτούμε ότι εμπεριέχει χειρισμού τότε εκείνος είναι πάντα δύσκολος και ατομικός. Ατομικός γιατί όσες εξωτερικές επιρροές και αν αποκτήσουμε, μόνο εμείς στο τέλος θα μπορέσουμε να την καθορίσουμε ως μέγεθος. Το μέγεθος της είναι εκείνο που θα μας κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους. Πάραυτα για κάποιους δεν έχει μέγεθος, απλά και μόνο η αναζήτηση της είναι μια πηγή ευτυχίας αλλά πολλές φορές και μιζέριας.

Όπως αναφέρθηκε πριν : Η ελευθερία έχει σχέση μόνο με τον άνθρωπο και όχι με τα «κοινωνικά επινοήματα» του.

Όταν γεννηθήκαμε, βρεθήκαμε μέσα στο χάος ενός άγνωστου κόσμου ελεύθεροι, γι’ αυτό παράλληλα ήμασταν και τρομαγμένοι. Τόσο τρομαγμένοι, που αναζητούσαμε διακαώς τους χτύπους της καρδιάς που μας κρατούσε για εννέα μήνες σε ασφάλεια. Μόνο τότε ηρεμούσαμε. Θυμάστε ;

Όσο θ’ ανεβαίνουμε το βουνό του Καζαντζάκη τόσες σφίγγες θα μαζεύονται γύρω μας και κάθε φορά θα γεννιόμαστε ξανά και ξανά. Και κάθε φορά θα τρέχουμε τρομαγμένοι αναζητώντας λίγη ασφάλεια. Διότι η ελευθερία είναι ιδεατό μέγεθος. Το πόσο θ’ αντέχουμε την ανηφόρα του βουνού, εξαρτάται καθαρά από εμάς.

Εν τέλει. Ίσως θα μπορούσε να διατυπωθεί ότι: Είσαι ελεύθερος αν μπορείς ν’ απομακρυνθείς από τους ανθρώπους, χωρίς να σε υποχρεώνει να τους αναζητάς η ανάγκη για ασφάλεια.

Tο σημείο αποχώρησης

Κάθε μέρα στην είσοδο της πολυκατοικίας μου βλέπω την ιδιοκτήτρια του 3ου ορόφου να συζητά με εκείνη του ισογείου. Την ώρα της κουβέντας, η πρώτη στέκεται όρθια έξω από την είσοδο ενώ η δεύτερη κάθεται στο μπαλκόνι της. Αυτό το τυπικό γεγονός δεν θα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αν δεν μιλούσαν κάθε φορά επί ώρες.

Στο σπίτι τους καθισμένες σε έναν καναπέ κατά πάσα πιθανότητα θα έλεγαν πολύ λιγότερα. Το γεγονός  ότι μόνο στην είσοδο έχουν έμπνευση για συζήτηση συμβαίνει διότι εκεί είναι «το σημείο αποχώρησης», όπως το ονομάζω.

Όλοι έχουμε βρεθεί σε οίστρο για κουβέντα σε «σημεία αποχώρησης». Συνήθως συμβαίνει στην πόρτα λίγο πριν αποχαιρετήσουμε ένα φίλο ή μια φίλη. Εκεί μας έρχονται εμπνευσμένες ατάκες και ξεχασμένες σκέψεις που θέλαμε να μοιραστούμε εδώ και καιρό. Η πόρτα είναι το σημείο μηδέν. Το κομμάτι μεταξύ σπιτιού και δρόμου. Μεταξύ Τάξης και Χάους.

Σε εκείνο το σημείο ξέρουμε ότι ο άλλος φεύγει και δεν θα τον ξαναδούμε για κάποιο χρονικό διάστημα. Το διάστημα αυτό μπορεί να είναι μικρό ή μεγάλο, μπορεί να είναι και για πάντα. Στο «σημείο αποχώρησης» δημιουργείται η ανάγκη να μιλήσουμε διότι υποσυνείδητα ξέρουμε ότι μπορεί να μη μας δοθεί δεύτερη ευκαιρία.

Το Σύνταγμα σήμερα είναι ένα μαζικό «σημείο αποχώρησης». Είναι μια τάξη ή μια προσπάθεια για τάξη μέσα στη χαοτική καθημερινότητα όσων ανθρώπων περνούν από μέσα του. Η ανάγκη για πραγματική συνεννόηση μέσα στην κατακερματισμένη κοινωνία μας.

Στη τελική δεν έχει και τόση σημασία αν ο χώρος του Συντάγματος παραμείνει ακομμάτιστος αλλά αν θα καταφέρουμε να μεταλαμπαδεύσουμε το πνεύμα της διαπροσωπικής συνεννόησης που αρχικά γέννησε και στην υπόλοιπη χώρα. Δηλαδή, πάντα να μιλάμε στον διπλανό μας ελεύθερα, σαν να είναι η τελευταία φορά που τον βλέπουμε.


buzz it!

Φιλελεύθεροι ακούτε ;

Όλες οι ιδεολογίες είναι όμορφες και ο φιλελευθερισμός είναι όμορφος, μάλιστα στο μέλλον θέλω να διαβάσω περισσότερα γι’ αυτόν. Οτιδήποτε αγαπά την ελευθερία ούτως ή άλλος, δεν μπορεί να είναι κακό.

Στη Ελλάδα δυστυχώς έχουμε λίγους φιλελεύθερους. Οι περισσότεροι είναι ξεπουλημένοι καπιταλιστές που ενώ βλέπουν την αδικία που συντελείται, γυρίζουν επιδεικτικά τη πλάτη τους. Ενώ βλέπουν το έλλειμμα ελευθερίας δεν μιλούν ή προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τη κουβέντα ως έμμισθοι υπάλληλοι.

Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, ήσουν ότι δήλωνες. Αυτό όμως τελείωσε. Ήρθε η ώρα για πράξεις.

Ο απόπλους των πλοίων για τη Γάζα απαγορεύτηκε  στα ανοιχτά του Πειραιά και της Κρήτης. Ποιοι απαγόρευσαν τον απόπλου ενός ειρηνικού καραβιού; Ποια εξουσιαστικά μυαλά έχουν πάρει τόσο αέρα που διαφεντεύουν στους ανθρώπους για το αν μπορούν να ταξιδέψουν ή όχι;

Ότι και να’ ναι αυτό που σταμάτησε το πλοίο, ήταν το ακριβώς αντίθετο της ελευθερίας.

Όλοι ξέρουν ποιοι το σταμάτησαν. Όλοι γνωρίζουν από πού δόθηκαν οι εντολές. Οι δικαιολογίες περισσεύουν – για άλλη μια φορά.

Φιλελεύθεροι ακούτε ;

  • Τα πλοία δε σαλπάρουν πια ελεύθερα.
  • Οι ειρηνικές διαδηλώσεις διαλύονται αποδεδειγμένα από προβοκάτορες, συνεργάτες της αστυνομίας.
  • Στη τηλεόραση παρελαύνουν μόνο εντεταλμένα ενημερωτικά σκουπίδια, μιας εποχής που πεθαίνει.
  • Η Κυβέρνηση δεν έχει πλέον δημοκρατικό έρεισμα μέσα στη κοινωνία.

Φιλελεύθεροι, σήμερα δεν έχουμε ελευθερία. Απομονώστε από τους χώρους σας τους δωσίλογους. Η ιδεολογία είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά που έχετε. Μην τη ξεπουλάτε.

Ας υπερασπιστούμε όλοι μαζί τα αυτονόητα. Εκείνα είναι αρκετά για να μας ενώσουν.

[Pics&Vids]Δημοκρατία ΤΩΡΑ !

Να πληρώσουν: οι Πολιτικοί, οι Τραπεζίτες, τα Μεγαλοστελέχη, τα Κόμματα, τα Συνδικάτα, οι Μεγαλοσυνταξιούχοι

Η Ελευθερία θέλει: Να δίνεις το αίμα σου - Η Σκλαβιά θέλει: Να πίνεις το αίμα των άλλων.

Χθες 28-5-2011 ήμουν πάλι εκεί και έβλεπα να δημιουργείτε κάτι καινούργιο, από το μηδέν.

Θα υπάρξουν αντιθέσεις, θα υπάρξουν προβλήματα αλλά το σίγουρο είναι ότι κανένας άλλος εκτός από εμάς δε μπορεί να τα λύσει άμα δεν κατέβει για να συμμετέχει ενεργά.

Όσοι πιστεύουν ότι τα πράγματα αλλάζουν με ένα μαγικό ραβδάκι και απλά αναλώνονται στη κριτική των σημερινών πολιτικών γεγονότων μέσο του διαδικτύου, τότε χάνουν την ευκαιρία να συμμετέχουν σε μια κίνηση που γίνεται κάθε 50 χρόνια.

(περισσότερα…)

Ζωντανά Καροτσάκια

Δεν ξέρω αν ήταν πάντα εκεί αλλά δεν έχει σημασία. Μιλώ για τα καροτσάκια supermarket, σε κάθε τετράγωνο θα βρείτε τουλάχιστον ένα λες και είναι μια οργανωμένη διαμαρτυρία ή εκθετικά αντικείμενα στα πλαίσια ενός φεστιβάλ τεχνης οπως η Βiennale.

Δεν είναι ομως τίποτα από τα δυο.  Δεν ξέρω γιατί είναι παρατημένα και δε θέλω να μάθω απο κανεναν γιατί το έχω καταλάβει ήδη : ‘’Τα καροτσάκια αυτά είναι ζωντανά, κάποιες φορές σου μιλάνε κιόλας’’.

Κάθε βράδυ γύρω στις 3:00 τα ξημερώματα δραπετεύουν από τα supermarket όπου τα είχαν φυλακίσει εδώ και χρόνια κάποια πλάσματα που λέγονται άνθρωποι.

Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία τους:

(περισσότερα…)

Ο Αναρχικός Καζαντζάκης

Καταρχήν θα ήθελα να επισημάνω ότι όλοι εμείς οι Χαζούληδες είμαστε αγνωστικιστές για τον απλό λόγο του ότι δεν διαθέτουμε επαρκή γνώση για το αν υπάρχει(-ουν) ανώτερη ή ανώτερες δυνάμεις και το κατά πόσο επηρεάζουν την καθημερινότητα μας.

Στο κείμενο αυτό θα ήθελα να ξεκαθαρίσω δυο μεγάλες παρανοήσεις της εποχής μας που ακούν στο όνομα ‘’Πίστη’’ και ‘’Ελπίδα’’, έννοιες που έχουν ταυτιστεί σε μεγάλο βαθμό ενώ δεν έχουν στη πραγματικότητα καμία επαφή μεταξύ τους.

Η Πίστη μπορεί να έχει διαφορετικές εκδοχές και να μεταφράζεται ξεχωριστά από τον κάθε άνθρωπο, αντίθετα η ελπίδα είναι ένα ανθρώπινο εμπορικό παράγωγο της Πίστεως, το όποιο έχει ως βασικό σκοπό την χειραγώγηση των μαζών και την επανάπαυση των ‘’πιστών’’ σε κάτι που ΘΑ έρθει αν ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές της εκάστοτε εκκλησίας ή οδηγητικής διδασκαλίας.

Ο κατεξοχήν διανοούμενος και δάσκαλος που θα μπορούσε να μας δώσει τα φώτα του για όλη αυτή την παρανόηση δεν είναι άλλος από τον Νίκο Καζαντζάκη. Παρακάτω έχω ανεβάσει ένα συγκλονιστικό απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου του Καπετάν Μιχάλης.

Εδώ βλέπουμε με καθαρότητα την κόκκινη γραμμή που θέτει ανάμεσα στην Πίστη και την Ελπίδα. Ο Καζαντζάκης ανάγει την Πίστη ως την υποχρέωση που πρέπει να νιώθει κάθε άνθρωπος προκειμένου να ορίσει την δική του ουσία, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του χωρίς να περιμένει τίποτα από κανέναν, ακολουθώντας έτσι μια υπαρξιστική φιλοσοφία μέσα στη ζωή του.

Αυτές οι λέξεις πρέπει να είναι χαραγμένες στη καρδιά όλων μας διότι διαθέτουν αυτογνωσία και μεγάλο θάρρος. Πολλοί ίσως πουν ότι οδηγούν στην απόγνωση αφού εγείρουν ένα ολόκληρο βουνό μπροστά από τον καθένα μας αλλά αυτός είναι ο σκοπός.

Από τη θέση μου κρίνω πως η ολοκληρωτική αποστροφή στην ελπίδα και τον φόβο θα μας οδηγήσει σε ένα καινούργιο αύριο, το οποίο δεν θα έχει χώρο για πανηγυρτζήδες θεούς, για θαύματα (με τη βιβλική τους έννοια) ή άλλα παραμυθάκια και του οποίου οι άνθρωποι θα ζουν ελεύθεροι χωρίς να φοβούνται ο ένας τον άλλον και πάνω από όλα τον ίδιο τους τον εαυτό.

Για εμένα ο Καζαντζάκης ήταν και θα είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες αναρχικούς, διότι όταν τα πιστεύω σου φτάνουν τόσο ψηλά στον ουρανό μόνο με αναρχικός μπορεί να μοιάζεις μπροστά σε ένα γήινο χαζούλη που δεν μπορεί να δει ούτε πέρα από τη μύτη του.

Ετικετοσύννεφο