Στους καίρους των έξυπνων, ένας χαζούλης θα επαναφέρει τις ισορροπίες.

Posts tagged ‘ΚΚΕ’

Βαράω ΚΚΕ, ψηφίζω ΚΚΕ

Το ΚΚΕ στην Ελλάδα είναι μια παράξενη μορφή κόμματος. Παρόλο που σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν επιβίωσαν σκληροπυρηνικά Κομουνιστικά κόμματα σε καθεστώς αστικής δημοκρατίας, εδώ αντέχει. Έστω ως κειμήλιο κάποιας άλλης εποχής, άλλα αντέχει.

Το ΚΚΕ έχει μια αυτιστική και φοβική επικοινωνιακή γραμμή που θυμίζει εποχές ψυχρού πολέμου. Σύμφωνα μ’ αυτή όλοι το χτυπούν και είναι εναντίων του. Ως ένα σημείο δεν έχει άδικο, από τα άκρα δεξιά μέχρι τα άκρα αριστερά δέχεται έναν λυσσαλέο πόλεμο που πολλές φορές θεωρώ ότι είναι και άνευ αντικειμένου. Βέβαια οι αντιδράσεις του σε επικοινωνιακό επίπεδο είναι τουλάχιστον γελοίες, όπως η αποκήρυξη των social media και η πρόσφατη δίωξη που έκανε για τη δημιουργία του ψεύτικου λογαριασμού @KKEgr στο twitter.

Επίσης είναι γνωστό το ότι η ιδεολογία του οδηγεί σε απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο μικρές διαφορές έχει εν τέλει με αυτό του ναζισμού. Στη πράξη βέβαια οι αστικές δημοκρατίες δεν απειλήθηκαν ποτέ μέσω κάλπης από Κομμουνιστικά κόμματα σε περιόδους κρίσεως, πάρα μόνον από εθνοσοσιαλιστικά. Ο Κομμουνισμός ερχόταν πάντα με επανάσταση. Άρα όλες οι φοβικές κορώνες περί «Κομμουνιστικής λαίλαπας» είναι τουλάχιστον για γέλια.

Πέρα από τις ιδεολογίες, το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια ήταν το πιο συστημικό και νομιμόφρον κόμμα της βουλής. Λαΐκισε ελάχιστα, δεν έκρυψε τις θέσεις του και στις εποχές του μεγάλου πλιάτσικου (π.χ. Ολυμπιακοί αγώνες) ήταν το μόνο που μαζί με διάφορους διάσπαρτους φιλελεύθερους φώναζε.

Ο κόσμος του ΚΚΕ είναι αγαθός κόσμος. Μπορεί να είναι «κολλημένοι» και «κασετόφωνα» αλλά ποτέ τους δεν έχουν συμμετάσχει σε έκτροπα και μπάχαλα τα οποία αποδείχθηκε ότι δε πρόσφεραν τίποτα στη κοινωνία. Ο λόγος μάλιστα αυτός ήταν αρκετός ώστε να τους κάνει διαχρονικούς αντιπάλους με την ακροαριστερή βίαιη νοοτροπία. Με θλίψη ως φοιτητής παρακολουθούσα αυτόν τον σχιζοφρενικό πόλεμο που ξεκινούσε από τις σχολές και τελείωνε με ξύλο στους δρόμους της Αθήνας.

Πολλοί δεξιοί κατηγορούν το ΚΚΕ για τις καταλήψεις σχολών. Δεν έχουν άδικο, πρωτοστατούσε στις καταλήψεις. Επίσης, καλό είναι να θυμούνται ότι οι παρατάξεις που έβγαιναν πρώτες ήταν διαχρονικά η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ. Οι οποίες όχι μόνο δεν εμπόδιζαν το ΚΚΕ άλλα φρόντιζαν τη πολιτική διαπαιδαγώγηση των φοιτητών τους να τη κάνουν μέσω σκυλάδικων και ρουσφετιών, σιγοντάροντας ουσιαστικά με το χειρότερο τρόπο στο χαμαλίκι και στο χειμαδιό που επικρατούσε και επικρατεί στις σχολές. Τουλάχιστον οι Κνιτες άνοιγαν κάνα βιβλίο, είχαν μια ιδεολογία.

Αναφορικά με τους εργασιακούς χώρους το ΚΚΕ έπεσε θύμα της μεταπολιτευτικής κομματοκρατίας. Δεν στάθηκε όσο έπρεπε στον διαλυμένο ιδιωτικό συνδικαλισμό άλλα ασχολήθηκε κυρίως με κρατικοδίαιτους που έκαναν απεργίες χωρίς κανένα προσωπικό κόστος. Απεργίες-παρελάσεις, ένας τραγέλαφος υποκρισίας. Αντί ν’ ασχοληθεί σοβαρά με τους πραγματικούς προλετάριους που ήταν μετανάστες, οι οποίοι δούλευαν στα χωράφια σαν σκλάβοι χωρίς εργασιακά δικαιώματα, έπαιζε πολιτικά παιχνιδάκια με τους αστούς των ΔΕΚΟ.

Ο λόγος που ψήφισα ΚΚΕ δεν είναι επειδή είμαι Κομμουνιστής, είναι διότι βαρέθηκα τα μισά λόγια και τα ψέματα. Κουράστηκα. Ποτέ δεν υποστήριξα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ άλλα δε πρόκειται να γίνω τυχάρπαστος ΣΥΡΙΖΕΟΣ που περιμένει επιστροφή στη «μαγική» δεκαετία του 80’. Προφανώς έχω ρίξει τις απαιτήσεις μου ως ψηφοφόρος. Θέλω μπέσα, ανθρωπισμό και τέλος στη βία. Το ΚΚΕ μου τα προσφέρει, έστω και παθητικά, έστω και χωρίς να προτείνει λύσεις που θεωρώ σωστές. Μακάρι τα πράγματα να’ρθουν έτσι ώστε να μη χρειαστεί να το ξαναψηφίσω.

Εν κατακλείδι θα πρόσθετα πως οποιοσδήποτε παραλληλισμός γίνεται μεταξύ των δολοφόνων της Χρυσής αυγής και του ΚΚΕ είναι εκ του πονηρού. Οι μαχαιροβγάλτες είναι γνωστοί και δεν είναι επικίνδυνοι λόγο ιδεολογίας άλλα λόγο των «ακτιβισμών» και των δολοφονιών που συνειδητά τους επιτρέπει να κάνουν το διαλυμένο αστικό και αστυνομικό μας σύστημα.

Advertisements

Ακριβή μου Δημοκρατία

Ήταν έξι το πρωί, με είχαν καλέσει ως τακτικό μέλος στην εφορευτική επιτροπή των εκλογών.Ήμασταν τέσσερα άτομα: η δικαστική αντιπρόσωπος, ο βοηθός της, μια ηλικιωμένη Κυρία του ΚΚΕ και εγώ.

Το προηγούμενο βράδυ έπινα ρακί με μια παρέα, ο ένας μου έλεγε: «Ρε συ, γιατί δε παίρνεις άδεια από τον Ιατρό για να τη σκαπουλάρεις;», ο άλλος: «Είναι μεγάλη βλακεία ο δικαστικός αντιπρόσωπος να πληρώνεται τόσα, ενώ η εφορευτική επιτροπή να μη παίρνει ούτε ένα 20 Ευρώ».

Η ώρα περνούσε και προετοιμάζαμε τη διαδικασία, κανείς όμως από την εφορευτική επιτροπή τελικά δε θα ερχόταν. Όλοι είχαν χαρτί, ο ένας κουτσός, ο άλλος τυφλός, ο άλλος με αλτσχάιμερ. Το ίδιο συνέβαινε και με τα υπόλοιπα τμήματα. Οι περισσότεροι με χαρτιά, όλοι άρρωστοι.

Τα μέλη του ΚΚΕ γυρνούσαν στους διαδρόμους βοηθώντας τη διαδικασία. Οι υπόλοιποι κομματικοί εκπρόσωποι έκαναν μια περατζάδα, μας έλεγχαν και έφευγαν. Όταν πήγα στο περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ ζητώντας βοήθεια μου απάντησαν ένα ξερό: «Δεν είναι αρμοδιότητα μας».

Η ηλικιωμένη Κυρία του ΚΚΕ που με βοηθούσε, κάποια στιγμή μου είπε με παράπονο: «Παιδί μου, τη τσέπη τους κοιτούν, νομίζεις ότι έχουν δημοκρατικά ήθη; »

Όχι, δεν έχουμε δημοκρατικά ήθη, δεν ξέρουμε τι σημαίνει Δημοκρατία, πολλοί ίσως θα ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουμε και όλη τη διαδικασία των εκλογών. Ίσως οι ιδιώτες να εξυπηρετούσαν καλύτερα τον κόσμο, ίσως να έδιναν και σε εμάς τους έφορους κάνα 20 Ευρώ. Αν έδιναν το 20 Ευρώ, θα υπήρχαν και μπόλικες αιτήσεις συμμετοχής, έχουμε κρίση στη τελική βρε αδελφέ.

Η Ψήφος

Την απόφαση της ψήφου την είχα πάρει από τη προηγούμενη μέρα. Κανένα αξιόλογο φιλελεύθερο κόμμα με σοβαρή δυναμική δεν υπήρχε. Άρα, από το να τρώνε ΕΥΡΩ τα κομματόσκυλα της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αποφάσισα πως καλύτερα είναι να τρώνε οι ΣΥΡΙΖΕΟΙ ντόπιες ΔΡΑΧΜΕΣ.  Άρα θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ παρόλο που εμπαίζει τον κόσμο, αφού δε μιλά ανοιχτά για δραχμή.

Αν με ήξερες έστω και λίγο, θα γνώριζες ότι το ΚΚΕ το κατηγορούσα και το κατηγορώ έντονα για πολλά θέματα. Η βάση της ιδεολογίας του Κομμουνισμού δε συνάδει με τις δημοκρατικές αρχές, τις οποίες πιστεύω. Αλλά εκείνη τη μέρα ήταν οι μόνοι δημοκράτες που είδα, οι μόνοι που βοηθούσαν οικιοθελώς και αφιλοκερδώς στη πιο ουσιαστική λειτουργία της Δημοκρατίας, τις εκλογές.

Σε αυτές τις εκλογές το μυαλό μου γύρισε λίγο πριν τη κάλπη:

  • Όταν οι ΣΥΡΙΖΕΟΙ  καταλήξουν αν θέλουν μνημόνιο ή δραχμή.
  • Όταν οι φιλελεύθεροι καταλήξουν αν θέλουν/μπορούν να’ ρθούν κοντά στο λαό ή προτιμούν να παραμείνουν μια ελιτίστικη φράξια.

Μέχρι τότε, εγώ θα ψηφίζω ΚΚΕ, χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί μια ηλικιωμένη γιαγιά –χωρίς πολλά λόγια- μου δίδαξε τι σημαίνει πραγματική ιδεολογία.

Επίσης γνωρίζω ότι αυτό είναι ένα  προσωπικό βίωμα που δε συμβαίνει οικουμενικά.

Από μπαρουφολογία χόρτασα, τους κρίνω όλους στη πράξη, βιωματικά.

Υ.Γ. Αν θέλετε να νιώσετε λίγο από Ελληνικό Δημοκρατικό Λαό, δείτε εδώ.

Οι Ενάρετοι

Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από «Τα τελευταία σημειωματάρια» του Νίτσε, παρατήρησα ότι ο σκληρός ορισμός που δίνει για τους «ενάρετους» και η νοοτροπία της κομματοκρατίας, δεν απέχουν πολύ:

Ένας ενάρετος άνθρωπος είναι κατώτερο είδος, αν μη τι άλλο επειδή δεν είναι «πρόσωπο» αλλά αποκτά την αξία του διά της συμμόρφωσης του σε ένα σχήμα ανθρώπου το οποίο έχει παγιωθεί άπαξ και διά παντός. Δεν διαθέτει χωριστή αξία: μπορεί να συγκριθεί, έχει ομοίους, οφείλει να μην είναι μοναδικός…

Μετρήστε τις ιδιότητες του καλού ανθρώπου – γιατί μας είναι τόσο ευχάριστες;

Γιατί δεν χρειάζεται να τον αντιμαχόμαστε, γιατί δεν μας προκαλεί καμιά δυσπιστία, καμιά επιφύλαξη, συγκέντρωση ή αυστηρότητα: η οκνηρία μας, η καλή μας φύση, η ανευθυνότητά μας μπορούν να αγαλλιάσουν. Αυτή η αίσθηση ευημερίας μας είναι ό,τι προβάλλουμε από μέσα μας και αποδίδουμε στον καλό άνθρωπο ως ιδιότητα, ως αξία. 10[85} σελ.322

Οι «καλοί» άνθρωποι είναι φοβικοί, τρέμουν τη διαφορετική αντίληψη του διπλανού τους. Οι ταμπέλες άλλωστε είναι ο αγαπημένος τους αμυντικός μηχανισμός. Κρύβονται από πίσω και νιώθουν ασφάλεια. Στρουθοκαμηλίζουν. Το βασικότερο όμως μειονέκτημα τους είναι ό,τι χειραγωγούνται εύκολα. Δεμένοι σφιχτά μέσα σ’ ένα σύνολο αρχών και ήθους, δε χρειάζονται «πειστήρια» για να σε δεχτούν. Απλά πρέπει να παίξεις με τους κανόνες τους· όσο πιο καλά το κάνεις, τόσο εισχωρείς στον πυρήνας τους και εκ των πραγμάτων θ’ αυξάνεις την επιρροή σου επάνω τους.

Σ’ αυτή την κοινωνία θέλουμε «καλούς» ανθρώπους. Τους απαιτούμε. Θέλουμε ανθρώπους που είναι μέσα στο μυαλό μας και αναπαράγουν τις αξίες που πρεσβεύουμε ή νομίζουμε πως πρεσβεύουμε. Οι «ενάρετοι» οφείλουν να είναι όμοιοι μας.

Τα πιο ωμά παραδείγματα εκμετάλλευσης «καλών» ανθρώπων είναι όταν η ιδεολογία βρίσκεται στον κυρίαρχο πυρήνα και αποσοβεί τις δημιουργικές συγκρούσεις στο εσωτερικό περιβάλλον της εκάστοτε ομάδας. Κλασικά παραδείγματα τέτοια δομής είναι το ΚΚΕ και η Εκκλησία.

Έχω δοκιμάσει τη προσέγγιση και με τους δυο τρόπους. Όταν πλησιάζω τις συγκεκριμένες ομάδες έχοντας μια αντί διαμετρική άποψη, παραγκωνίζομαι απευθείας. Όταν παριστάνω τον «σύντροφο/ πιστό» ,τότε όλοι μου ανοίγονται λες και με ήξεραν χρόνια, είναι πολύ αστείο. Βέβαια, όταν η κουβέντα προχωρά και αναφέρομαι σε κάνα-δυο «λαθάκια» ,τότε αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι δεν έχω ενταχθεί ορθολογικά στο ιερατείο τους. Ο «ενάρετος» για αυτούς άνθρωπος δεν αναφέρεται ποτέ σε «λαθάκια». Τα «λαθάκια» είναι «λάθη» και είναι πάντα για τους άλλους.

Τα προηγούμενα παραδείγματα ήταν ακραία, όμως παρόμοια γνωρίσματα έχουν όλες οι κοινωνικές ομάδες που θέτουν ιδεολογικούς κανόνες κατά τη συγκρότηση τους. Πάντα στον πυρήνα, θα καταλήγουν οι ακραίοι. Η αντοχή του πυρήνα βασίζεται στους «καλούς» ανθρώπους που τον στηρίζουν, ενώ αρκετοί από αυτούς θα διαφθαρούν στη πορεία, λαμβάνοντας ψίχουλα ή κάποια πλασματική εξουσία, νομίζοντας έτσι, ότι είναι μέσα στο «κόλπο» και βέβαια ως «ενάρετοι» αν μετέπειτα τους κατηγορήσουν, απευθείας θα νιώσουν, φόβο και ενοχές.

Στο μοντέλο της κομματοκρατίας, δήλωνες «κάτι», το υπερασπιζόσουν μέσα στην ομάδα σα σκύλος, φιλούσες και δυο-τρεις κατουρημένες ποδιές και η εξουσία μαζί με μπόλικο χρήμα σου ανοιγόταν δια μαγείας. Και τα «ενάρετα» άτομα ήταν πάντα εκεί, ως οι «χρήσιμοι βλάκες» της ιστορίας, για να σε υπερασπίζονται.

Θεωρώ ότι σήμερα αποτελεί άμεση ανάγκη ν’ αποτάξουμε τη νοοτροπία του «καλού – ενάρετου» ανθρώπου από πάνω μας, καθώς και όλους τους έμμισθους τιμητές των ομάδων εξουσίας, είτε λαϊκιστές, είτε ελιτιστές. Αν έχουμε υπόψη μας το πως λειτουργούν, τότε είναι αρκετό, ώστε η συμμετοχή μας σ’ αυτές (την οποία στηρίζω), να είναι υγιής και παραγωγική.

Γκλέτσος ΡΕ, όχι Γλέζος

υμάμαι την εποχή που οι μαθητές μπέρδευαν στα γραπτά τον Μανώλη Γλέζο που κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, με τον τότε διάσημο πρωταγωνιστή – απόλυτο αρσενικό, Απόστολο Γκλέτσο.

Ένα τέτοιο σφάλμα βέβαια έβγαζε μάτια και έμπαινε απευθείας στο hall of fame των μαργαριταριών.

Ας γελάσω…έχει ο καιρός γυρίσματα.

Όλοι αυτοί οι μαθητές δεν ήταν παρά μικροί προφήτες, αφού : ο Γκλέτσος μπήκε στο ΚΚΕ, η Ελλάδα στο Δ.Ν.Τ. και σήμερα μετά το ξήλωμα της μπάρας στην Εθνική οδό είναι ο επαναστατημένος δήμαρχος Στυλίδας !

Πραγματικότητα – Φαντασία : Γράψατε (1)

Η κοινωνία μας για άλλη μια φορά έχει μπει βέβαια στο φαύλο κύκλο για το αν ο Γκλέτσος έχει δίκαιο ή άδικο.

Ο blogger Ελληνάκι στο πρόσφατο άρθρο του  Οι λάθος ήρωες ήταν ενάντια στο Γκλετσο έχοντας ως κύριο επιχείρημα ότι δεν εξάντλησε ούτε το 10% των ένδικων μέσων πριν καταφύγει στη βία.

Τα γάντια είναι βαμμένα με αίμα εξουσιαστών.

Εδώ θέλω να εστιάσω σε δυο σημεία :

  1. Βία ασκήθηκε στο Χατζηδάκη, στη περίπτωση αυτή βία εξέλαβε μόνο η μπάρα που ξηλώθηκε.
  2. Η δικαιοσύνη μας ΝΟΣΕΙ (άνισες δίκες, τεράστια καθυστέρηση στις αποφάσεις) και πλέον ο κόσμος ή έχει χάσει την εμπιστοσύνη του σ’αυτή ή γνωρίζει ότι όλα είναι μάταια αφού η δικαίωση θα έρθει μετά από χρόνια.

Σήμερα πρέπει να καταλάβουμε ότι οι κοινωνικές συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες και αποτελούν το φυσικό αποτέλεσμα μιας πολιτείας που έχει χάσει το κέντρο ισορροπίας της.

Σίγουρα κατά την διάρκεια αυτών των συγκρούσεων το καλύτερο θα ήταν να κυριαρχήσει ο διάλογος και η μη χρήση βίας. Φαινόμενα όμως στυλ Γκλέτσου θα υπάρχουν διότι έχουν λαϊκή αποδοχή, εδώ έγκειται και ο λόγος που θεωρώ ότι πρώτη η δικαιοσύνη οφείλει να δει κάποια προφανή ζητήματα σταματώντας επιτέλους να λειτουργεί μόνο ως αβανταδόρος των εργολάβων και γενικότερα των πλουσίων. Γκλέτσοι στη συνείδηση του κόσμου από εδώ και περά θα υπάρξουν πολλοί, η δικαιοσύνη όμως θα παραμείνει μοναδική.

Επιστέφοντας στην αρχή, γελώ φανταζόμενος τη σχολική τάξη του 2030 όπου στην ερώτηση ‘’Ποιος ήταν ο πρώτος αντιστασιακός ήρωας ενάντια στο ΔΝΤ ;’’ – όταν οι αδιάβαστοι θα απαντάνε Γλέζος, η τάξη θα γελά και η καθηγήτρια θα διορθώνει ‘’ Γκλέτσος ΡΕ στουρνάρι, όχι  Γλέζος…αμάν αυτά τα σημερινά παιδιά !’’.
buzz it!

Ετικετοσύννεφο